2026 Dünya Kupası, sahadan çok daha fazlasını sundu. Son düdüğün üzerinden dört saat geçtikten sonra, İspanyol oyuncular MetLife Stadyumu'ndan çıkmaya başladılar. Onlar için bu an, futbolun sunduğu en nadir ve değerli duyguyu yaşıyorlardı: dünya şampiyonu olmanın mutluluğu. Nico Williams, sürekli olarak takım arkadaşlarına “dünya şampiyonu, dünya şampiyonu” diyerek bu anı kutluyordu. Lamine Yamal ise bir dansı bozarak ikinci yıldızlarını işaret etti. Bu derin duygu, futbolun aslında ne anlama geldiğini gösteriyordu, ancak Fifa ve diğer unsurlar bunu başka şekillerde kullanma çabasındaydılar.

Turnuvanın tartışmalı yapısı, İspanyol oyuncuların Trump'ın dansını alay konusu yapması gibi pek çok unsurla birleşerek, 2026 Dünya Kupası'nın ruhunu karmaşık hale getirdi. Sonuç olarak, bu turnuvanın doğası, bir zamanlar özünde tutarlı olan organizasyonu zorlaştırdı. Final, doğru bir sonucu doğurmuş olsa da, kimsenin istemediği bir sonuca ulaştı. İspanya, futbolun ne anlama geldiğini bir kez daha hatırlatırken, Arjantin, en büyük yıldızına aşırı bağımlı bir halde finalde başarılı olamadı.

Dörtte üçü elenen takımların olduğu bir turnuvada, en iyi anların çoğu, en az önem taşıyan zamanlarda yaşandı. Bu, 2026 Dünya Kupası’nın eğlenceli ama unutulmaz bir deneyim olmasına neden oldu. Fifa, bu organizasyonu bir eğlence etkinliğine dönüştürme çabasında iken, yarışmanın gerçek zirvelerine ulaşmak pek mümkün olmadı. İspanya’nın Fransa’ya karşı yaptığı etkileyici galibiyet, İngiltere’nin Arjantin’e karşı yaşadığı hayal kırıklığı ve Arjantin’in Mısır’a karşıki geri dönüşü, turnuvanın önemli anları olarak öne çıktı.

Ancak, turnuvanın genel atmosferi, izleyicilere yeterince tatmin edici gelmedi. 48 takımın katılımı ile genişleyen turnuva, kalite açısından bir sorun yaşamadı. Fakat bu durum, Fifa’nın daha fazla takım eklemek isteyeceği söylentilerini de beraberinde getirdi. Turnuvanın başlama düzeninin değiştirilmesi, rekabetin yoğunluğunu etkiledi. Çoğu takım, fikirlerini sürdüremedi ve elit kulüp koçları arasında, turnuvanın taktik açıdan ilginç olmadığı yönünde yaygın bir görüş oluştu.

Grup aşamasındaki sürprizler, Almanya ve Brezilya gibi devlerin elenmesiyle dikkat çekti. Ancak, bu durum, artık pek fazla önem taşımıyor gibi görünüyor. Zengin batılı Avrupa ülkeleri, turnuvanın sonunda yine en güçlü konumlarını korudu. Bu derinlik, böyle büyük bir turnuvada önemliydi. Taraftar deneyimi de benzer şekilde, aşırı maliyetlerle doluydu. Ana ev sahibi olan ABD, otomobil endüstrisi ile şekillendiği için, dünya genelinden gelen insanların arabasız kalması ilginç bir durumdu. Atlanta gibi yürünebilir şehirler ise bu durumu gözler önüne serdi.

Fakat, tüm bu olumsuzluklara rağmen, ev sahibi ülkelerin sıcak ve misafirperver tavırları, turnuvanın ruhunu temsil eden pek çok anı barındırıyordu. Yine de, turnuvanın zirve anlarında, ABD'nin İran’a yönelik hava saldırıları gibi durumlar, bu Dünya Kupası’nın en utanç verici yönlerinden birini oluşturdu.