Son dönemde Tottenham Hotspur, Brescia ile olan bağlarını daha da güçlendirdi. İtalya'nın ünlü kulübü bu hafta iflas etse de, Stadio Mario Rigamonti'nde şekillenen futbol tutkusu Tottenham'ın yeniden doğuşunun arkasındaki motivasyon olabilir. Roberto De Zerbi, geçen sezon Spurs'u kümede tutmayı başaran menajer, Brescia'nın tribünlerinde babası Alfredo ile birlikte büyüdü ve bu bağları Londra'nın kuzeyine taşıdı. De Zerbi, "Ben bir ultra olarak doğdum" diyor. "Babam futbol delisiydi. Brescia taraftarlarının liderlerinden biriydi. Evde futbolu yaşadık ve nefes aldık. Bu tutkuyu bana o aktardı," diyor De Zerbi, Salim Lamrani'ye verdiği bir röportajda.

Tottenham'ın Brescia bağlantısı, oyuncu kadrosunda da kendini gösteriyor. Yeni rekor transferleri Sandro Tonali, 12 yaşında Le Rondinelle'ye katıldı ve 17 yaşında profesyonel debütünü yaparak Brescia'yı Serie A'ya geri taşıdı. De Zerbi, orta saha oyuncusunu çocukluk kulübünde yükselişine tanıklık etti ve Tonali, BBC Sport'a verdiği röportajda aralarındaki bağı anlattı. "Brescia çok küçük bir yer. Orada iki hafta geçirdim ve onu iki veya üç kez gördüm," diyor Tonali. "Brescia'yı ve kulübümüzün karşılaştığı zorlukları konuştuk." Ancak Tonali'nin 100 milyon sterlinlik transferi İtalya'da tartışmalı bir mesele haline geldi. Artan borçlar ve mali sorunlar nedeniyle Brescia Calcio, geçen yaz İtalyan otoriteleri tarafından profesyonel futboldan men edildi. Yerine, şehrin kulübü olarak yeni bir takım olan Union Brescia kuruldu ve bu takım, Roberto Baggio ve Pep Guardiola'nın da ayak basmış olduğu o ikonik stadyumda mücadele ediyor.

Tonali ve eşi, bu yıl Serie C play-off'larını izlemek için Union Brescia'nın maçlarına katıldılar; kulüp sonunda Ascoli'ye finalde kaybetti. Ancak Brescia Calcio, Tonali'yi geliştiren kulüp olarak, FIFA'nın dayanışma katkı payı programı uyarınca transfer ücretinin yüzde birini talep edebilir ki bu yaklaşık 3.5 milyon sterlin ediyor. Cellino, bu parayla kulübü yeniden canlandırmayı düşünüyordu, ancak Brescia Calcio, Salı günü bir mahkeme kararıyla kapatıldığında bu ihtimal sona ermiş gibi görünüyor. Brescia ve taraftarları yeni bir döneme girerken, De Zerbi'nin babasından ve Stadio Mario Rigamonti'nde geçirdiği zamanlardan edindiği tutku ve futbol anlayışı hala canlı. De Zerbi'nin kardeşi Rocco, Corriere Della Sera'ya verdiği bir röportajda, "Roberto'nun Brescia'ya olan sevgisi kariyerini şekillendirdi," diyor. Rosanna Pedrollo, Brescia'da yarım yüzyıldan fazla çalışmış ve 1968'de kulübün idari departmanına katılmış. Pedrollo, De Zerbi'nin babası Alfredo ile tanıştığında, taraftar gruplarını koordine etme işindeydi. "O zamanlar her zaman etraftaydı," diyor Pedrollo. "Dış maçları organize ederdi, hangi oyuncunun hangi taraftar grubunu ziyaret edeceğini bilirdi ve her şeyi hallederdi. Alfredo büyük bir futbol taraftarıydı. Tutkulu, ateşli bir karakterdi ve harika bir babaydı. Nazik biriydi ama aynı zamanda enerjik bir insandı. Ne düşündüğünü söylemekten asla çekinmezdi."

Pedrollo, dört veya beş yaşındaki De Zerbi'nin babasıyla birlikte ev sahibi ve misafir takımların maçlarını takip ettiğini hatırlıyor. Arkadaşları ona "Roby" derdi ve antrenman seanslarını izlerken ev sahibi maçları için tifolar hazırlardı. Kendisi de yetenekli bir futbolcuydu ve idolüyle yakın mesafede oynuyordu. 12 yaşında AC Milan'a katılmadan önce, Lumezzane'de alt ligde oynadı. Babası, bir gün Brescia için oynamasını çok istemişti, diyor Pedrollo. "Bunu kesin olarak biliyorum çünkü bunu bana birçok kez söyledi." Alfredo, 2008'de oğlu Brescia'da 19 maç kiralık oynadığında dileğini gerçekleştirmiş oldu. De Zerbi, şehirdeki ilk koçluk deneyimini de burada yaşadı; bir arkadaşına, genç futbolcuları koçluk ederken yardım etti. Ancak bugün yönetimini şekillendiren birçok ilke, ailesinin 90'ların başındaki ekonomik kriz sırasında karşılaştığı zorluklardan kaynaklanıyor. Babası, matbaalarını satmak zorunda kaldı ve De Zerbi'nin büyüdüğü evi de satmak zorunda kaldılar; daha sonra küçük bir daireye taşındılar.

De Zerbi, Lamrani'ye, "Hayatımızı sıfırdan yeniden inşa etmek zorunda kaldık," diyor. Bu noktada, kendi sosyal köklerine sadık kalmanın önemini vurguluyor. Milan ile ilk profesyonel sözleşmesini imzaladıktan sonraki gün, ailesine bir ev almak için bankada ipotek imzaladığını belirtiyor. "Mütevazı bir geçmişten geldiği için, başarı hiç bir zaman onu ilkelerinden veya değerlerinden vazgeçirmedi," diyor Lamrani. "Ailesinin ona aşılamış olduğu dayanışma ve cömertlik ilkelerini korumayı başardı ve sosyal kökenlerinden asla vazgeçmedi. Hangi tarafı desteklediğini biliyor: halkın yanında.

De Zerbi, kendi yaşam hikayesinin şekillendirdiği isyan ruhunu içgüdüsel olarak savunuyor.