1998 Dünya Kupası'nda Arjantin'in umutlarımı sona erdirdiği o an hâlâ aklımda ve bu acı hâlâ içimde yanıyor. O zamanlar, iki takımın otobüs beklerken Arjantinli oyuncuların dans edip kutladıklarını görmek hiç kolay olmamıştı. Penaltı atışlarında kaybettikten sonra evimize dönmüştük ve kaptan olarak bu durumu kabullenmek oldukça zordu. O turnuvada gerçekten iyi bir takımımız vardı ve dünya sahnesinde büyük bir etki yaratma fırsatımız olduğu düşüncesi, kaybetmenin acısını daha da artırıyordu. Şimdi, Atlanta'daki yarı finalde mücadele edecek olan bu İngiltere takımında da benzer bir his var. Sadece iki galibiyetle ölümsüzlüğe ulaşma şansına sahipler ve rakipleri yine Arjantin olduğu için bu karşılaşma daha da anlam kazanıyor.

Dünya Kupası'nda Arjantin ile oynamanın özel bir yanı var; zira iki ülke arasında büyük bir rekabet bulunuyor ve 1986 ile 1998'de yaşadığımız çeyrek final yenilgileri de bu rekabetin bir parçası. Ancak bu sefer final için bir yer kapmak söz konusu olduğu için heyecan daha da artmış durumda. Üstelik karşımızda Lionel Messi var; tartışmasız dünyanın en iyi futbolcusunun daha önce İngiltere ile karşılaşmamış olması da ilginç. Bu, istediğimiz türden bir eşleşme ve kesinlikle kazanabileceğimizi düşünüyorum. Bunun nasıl olacağı önemli değil; önemli olan oyuncularımızın bu sefer doğru sonuçla sahadan ayrılması ve 28 yıl sonra yine geçmişteki gibi ne olabilirdi sorusunu sormaması.

Çarşamba günkü maçı düşündüğümde, 1998'deki Saint-Etienne'deki o unutulmaz maça geri dönüyorum. O gece Stade Geoffroy Guichard'da yaşanan her şey oldukça akılda kalıcıydı; Michael Owen'ın muhteşem golü, onların harika serbest vuruşu, David Beckham’ın kırmızı kartı, 75 dakika boyunca 10 kişi oynamamız ve Sol Campbell'ın geçerli sayılmayan golü... Her şey yaşandı ve penaltılarda kaybetmek büyük bir acıydı. O maçı kazanan takımın en iyi takım olduğuna inanmıyorum ve o gün başımıza gelenler, bu tür maçların ne kadar tehlikeli olabileceğinin bir uyarısı olmalı. Bu kez yine bir kırmızı kart görmeyi bekleyebilirim ama hakemlerin ve VAR'ın bu maçta ne kadar etkili olacağını da sorguluyorum. Turnuva boyunca bazı garip kararlar alındı ve bunların bazıları Arjantin’in lehine oldu. Örneğin, son 16 turundaki Mısır'ın golünün iptal edilmesi tam bir şoktu ve her iki takım için de daha fazla tartışma çıkmaması dileğim. Atmosfer çok yoğun olacak ve İngiltere’nin 11’e 11 oynaması bile yeterince zor olacak; bu nedenle sakin kalmak çok önemli. Savaşın sıcaklığı içinde tepkiler vermenin ne kadar zor olduğunu biliyorum ama herhangi bir dikkatsizlik, hakem veya VAR’ın devreye girmesi için bir fırsat yaratmamalı.

Arjantin’in bu noktaya kadar iyi futbol oynamadığını düşünüyorum ama harika goller attılar. Deneyimli ve akıllı bir takım olarak, savunma şampiyonu olduklarını unutmamak gerek. Dört yıl önceki kadro kadar iyi değiller ama ihtiyaç duydukları her an sonucu elde etmenin bir yolunu bulmayı başardılar. Messi’nin hücumda olması tabii ki büyük bir avantaj; Arjantin her zaman topu onun etrafında oynatıyor. Peki, onu nasıl durdurabiliriz? Belki Djed Spence gibi bir oyuncu ile onu takip etmek bir seçenek olabilir ama İngiltere muhtemelen önceki altı maçında kullandığı dizilimi koruyacaktır. Yani, Messi’yi takip eden bir oyuncu yerine, birkaç oyuncumuz onun etrafında yer alarak onun alanını sınırlamaya çalışacak.