Ukrayna Kadın Milli Takımı'nın Dayanıklılığı: Bir Hayatta Kalma Dili

Manchester ve Kherson arasında büyümek, her zaman iki dünyanın ortasında var olmak gibi hissettirdi. Her iki şehir, inançlarım, yaşam tarzım, arkadaşlık gruplarım, ailem ve kimlik duygum üzerinde farklı şekillerde etkili oldu ve bu kimlik duygusu, her iki şehir arasında sürekli olarak kayıyor. Hiçbir yere tam olarak kök salmadım. Yine de içimde bir tür Kazak ruhunu taşıyorum (bağımsızlıkları ve dayanıklılıkları ile tanınan tarihi Ukraynalı savaşçılar). İngiltere'de bile ev hayatım derin bir şekilde Ukraynalı kalıyor. Yiyeceklerde, konuşmalarda, söylediğim şarkılarda, yaptığım şakalarda ve benimle birlikte gelen anılarda. Hiçbir şekilde silinmeyen bir parça. Ve hâlâ, Kherson var — beni şekillendiren yer. Şimdi onu savaşın etkisiyle değişmiş, uzak ve tamamen farklı bir şey olarak düşünüyorum ama yine de benden uzak değil. Belki bu yüzden Ukrayna Kadın Milli Takımı'na çekiliyorum. Çünkü onlarda, kaybolma azmini, aynı direnci tanıyorum. Her şeyin değiştiği bir ortamda bile. Bu düşüncelerde futbolun benim için neden bu kadar önemli olduğunu anlıyorum. İnsanları inandıran bir spor. Futbol, en güçlü duyguları besler, her tezahürde, dansta, kutlamada ve kalp kırıklığında sevgi ve inancı dokur. O 90 dakikada, hüzün ve sevinç aynı havada var olabilir. Açlık, tutku ve takım çalışması ile yönlendirilen fiziksel ve ritmik bir performans. Saha, Ukrayna için futbolun yalnızca bir oyun değil, aynı zamanda bir dayanıklılık ve ulusal kimlik performansı haline geldiği bir sahneye dönüşüyor. Birçok takım, pırıl pırıl sahalara adım atarken, kurumsal finansman ve yerel federasyonlardan teknik destek alırken, Ukrayna'nın kadınları çok daha ağır bir yük taşıyor. Evin acı çektiğini bilerek oynuyorlar, kalp kırıklığının bir son tarihi yok ve kadınlarımız uluslararası rakiplerine göre çok daha geriden başlayarak başarı inşa etmek zorunda kalıyor. Zemin, diğerleri için olduğu kadar düz değil. Sınırlı kaynaklar ve birçok diğer milli takımın karşılaştığı daha büyük engellerle karşı karşıya olmalarına rağmen, ulusları için gururla durmaya devam ediyorlar ve kimliklerinin, azimlerinin ve umutlarının kırılmadığını gösteriyorlar. Her maç, bir direniş eylemi haline geliyor; mücadeleyi azme dönüştürerek, birlikteliğin en zor koşullarda bile galip gelebileceğini gösteriyor. Her tezahür, ulusun kalp atışlarının savaş alanının çok ötesinde yankılandığını hatırlatıyor. Kızların sahadaki dansını yönlendiren mavi ve sarı bir deniz oluşturarak. Her tezahür, Ukrayna'yı kalplerinde taşıyanların omuzlarına sarılmış bir kol haline geliyor. Stadyumda tanıdık bir ninni gibi süzülen sevgi korosu, oyunculara asla yalnız olmadıklarını hatırlatıyor. Ve o anlarda, benim için Ukrayna futbolu, zafer veya yenilgi olmaktan çok daha büyük bir anlam taşıyor. Mesafe eriyip sınırlar bulanıklaştığında, rakip takıma karşı sadece bir galibiyetin ötesinde daha büyük bir şeyin yankısı oluyor ve futbolun asla yalnızca 90 dakika olmadığını kanıtlıyor. Son düdük havada kaybolurken, geriye kalan, Ukrayna'nın acısının bağlantıyı susturmadığı gerçeği oluyor. Çünkü en kırılgan anlarında bile futbol, insanları bir arada tutmanın yollarını bulmaya devam ediyor. Futbolun kalbi sadece oynanmaz. Hissedilir, taşınır ve ardından hatırlanır. Ve Ukrayna Kadın Milli Takımı'nın hikayesinde, hareket, ses ve inançla yazılmış bir hayatta kalma dili haline geliyor. Onların hayatta kalma sırrı azimlerinde saklı. Ukrayna Kadın Milli Takımı'nı ileri taşıyan aynı azim, umarım Ukrayna'yı savaşın pençesinden kurtarır ve Kherson'umu geri getirir, şimdi sadece bir fragman olarak var olsa bile.